FMW-Friedrich

wynalazcą nitowania radialno-punktowego

Na początku był człowiek, młotek i stempel nitujący

Technika nitowania należy do najstarszych metod tworzenia nierozerwalnych połączeń między dwoma elementami. Już w zamierzchłej historii nitowanie było wykonywane poprzez dobijanie (doszczelnianie) nitów za pomocą ciężkiego przedmiotu (młotka). Wraz z postępującą rewolucją techniczną nitowanie nabierało coraz większego znaczenia. Za pomocą młotka i stempla nitującego robotnicy ręcznie wbijali nity. W późniejszym okresie proces nitowania przejęły prasy. Kolejnym ulepszeniem było wynalezienie specjalizowanych maszyn nitujących.

Klienci FMW wraz z inżynierami z firmy Friedrich starali się ulepszać proces nitowania. Dotychczasowe przestarzałe metody przestały spełniać rosnące wymagania jakościowe połączeń nitowych. Podczas prasowania struktura materiału nitowanego była mocno deformowana przez docisk. Oddziaływanie dużej siły w połączeniu z emisją hałasu, jak również utrata elastyczności trzpieni nitujących przestały być akceptowane. Metoda nitowania po okręgu wniosła wprawdzie udogodnienia związane z redukcją siły oraz emisją hałasu, jednak zgniot w strukturze materiału na skutek odkształceń był nadal widoczny. Powierzchnia główki nitu ulegała zwykle uszkodzeniu wskutek występowania zbyt dużych sił tarcia. Oprócz tego na nit działały siły radialne, które musiały być kompensowane przez odpowiednio wysoką moc urządzenia nitującego.

Wynalazek, który zrewolucjonizował technologię nitowania –                                                                           

                                                      Technika nitowania radialno-punktowego FMW Friedrich

Prasowanie i młotkowanie

Odkształcenie nitu jest osiągane przez prasowanie lub młotkowanie: podczas prasowania przez jednorazowy nacisk, przez młotkowanie poprzez kilkukrotne uderzanie nitu w jego osi. Wadą takiej obróbki jest wstępowanie dużych sił oraz hałas.

Nitowanie po okręgu

Koniec trzpienia nitującego E porusza się po torze kulistym K wokół osi środkowej Z stempla nitującego. Oś trzpienia nitu przecina oś stempla w punkcie M. Odkształcenie nitu następuje na linii styku równej promieniowi główki nitu.

Nitowanie punktowe Friedrich

Tutaj tor kulisty K został zastąpiony torem w postaci pętli S. Oś wzdłużna trzpienia nitu przecina również oś stempla w punkcie M. Końcówka wrzeciona E przebiega przez oś środkową Z. Odkształcenie nitu dokonuje się poprzez zetknięcie punktowe pomiędzy stemplem nitującym a nitem.